Bulla Canonizationis B. P. Francisci

Peractae a Gregorio IX. Anno 1228

GREGORIUS IX

Venerabilibus Fratribus Archiepiscopis.

Episcopis etc.

Mira circa Nos divinae pietatis dignatio, et inaestirnabilis dilectio charitatis qua filiurn pro servo tradidit redimendo, dona suae miserationis non deferens, et vineam dextera ejus plantatam continua protectione conservans, in illam, qui salubriter ipsam excolant, evellentes sarculo, ac vomere, quo Samgar sexcentos Philisthaeos percussit (Jud 3,31), spinas, et tribulos ex eadem, Operarios etiam in undecima hora transmissit, ut superfluitate palmitum resecata, et vitulaminibus spuriis radices altas non dantibus, nec non sentibus extirpatis, fructum suavem afferat, et jucundum; qui praelo patientiae defaecatus in aeternitatis cellarium transferatur: impietate profecto velut igne succensa, et frigescente charitate multorum in ejusdem maceriarn diruendam, irruentibus Philisthaeis potione terrenae cadentibus voluptatis.

1. Ecce in hora undecima Dominus, qui cum Diluvii aqua Terram deleret Justum per lignum contemptibilem gubernavit; super sortem Justorum (Ps 124,3) virgam peccantium non relinquens, excitavit servum suum Beatum Franciscum virum utique secundum cor suum, apud cogitationes divitum lampadem quidem contemptam, sed paratam ad tempus statutum illam in vineam suam mittens, ut ex ipsa spinas, et vepres evelleret, prostratis illam impugnantibus Philisthaeis illuminando Patriam, et reconciliaret Deo exhortatione sedula commonendo.

2. Qui audita interius voce invitantis amici, impiger surgens Mundi vincula blandientis quasi alter Sampson gratia divina praeventus dirupit, et Spiritu fervoris concepto, asinique arrepta mandibula, praedicatione siquidem simplici (1Cor 1,17), nullis verborum persuasibilium humanae sapientiae coloribus adornata, sed tamen Dei virtute potenti, qui infirma Mundi eligit (1 Cor 1,27), ut fortia quaecumque confundat, non tantum mille; sed multa Philistinorum eo qui tangit montes, et fumigant (Ps 103,32), favente prostravit; et in Spiritus servitutem redegit carnis illecebris antea servientes. Quibus vitiis mortuis, et Deo viventibus, jam non ipsis, quorum pars pessima periit, ex mandibula ipsa egressa copiosa est aqua, reficiens, abluens, et foecundans lapsos, sordidos, et arentes, quae in vitam aeternam saliens absque argento, et commutatione aliqua potest emi (Is 55,1); cujus rivuli longe, lateque diffusi vineam irrigant usque ad mare palmites, et usque ad flumen propagines extendentem (Ps 79,12).

3. Hic denique Patris nostri Abrahae irnitatus vestigia, rnente de terra, et cognatione sua, nec non Domo Patris ejus egrediens, iturus in terram, quam sibi Dominus, et divina inspiratione monstrarat (Gen 12,1); ut expiditius curreret ad bravium vocationis coelestis (Phil 3,14); et per angustam portam posset facilius introire; sarcinam terrenae substantiae deposuit, se Illi conformans, qui cum dives esset, pro nobis factus est pauper (2 Cor 8,9), eamque dispersit, dedit Pauperibus (Ps 111,9), ut sic ejus justitia in saeculum saeculi permaneret. Et in Terram visionis accedens (Gen 22,2), super unum sibi montium demonstratum, videlicet excellentiam fidei, carnem suam quasi filiam unigenitam, quae ipsum interdum deceperat, cum Jephte Domino in holocaustum obtulit (Jud 11,39), igne supposito charitatis, illam fame, siti, frigore, ac nuditate, vigiliis multis, et jejuniis macerando; qua cum vitiis, et concupiscentiis crucifixa, dicere poterat cum Apostolo: Vivo ego, jam non ego, vivit autem in me Christus (Gal 2,20): quoniam, jam non sibi vixerat, sed Christo potius, qui pro peccatis nostris mortuus est, et resurrexit propter justificationem nostram, ut nullatenus peccato ulterius serviamus (Rom 4,25). Vitia quoque supplantans, et contra mundum, mundum, carnem et potestates aereas luctamen assumens viriliter, uxore, villa, bobus a coena magna retrahentibus invitatos penitus abdicatis (Lc 14,17), cum Jacob Domino jubente surrexit, et gratia Spiritus septiformis accepta, octoque sibi assistentibus Beatitudinibus evangelicis, Bethel Domum Dei, quam se ipsum praeparavit eisdem, per quindecim gradus virtutum, qui mystice in Psalterio continentur, ascendit. Et ibidem Altare cordis Domino contrahens, aromata devotarum orationum obtulit super eo per manus Angelicas in conspectu Domini deferenda, Concivis Angelicus mox futurus.

4. Ne vero sibi soli proficeret in monte tantummodo Rachel amplexibus inhaerendo, contemplationi pulchrae quidem, sed sterili, ad Liae interdictum descendit cubiculum, minaturus gregem gemellis foetibus foecundatum ad intcriora deserti pro vitae pascuis perquirendis, ut illic, ubi manna coelestis dulcedinis reficit a Saecularium strepitu segregatos, cum lacrymarum effusione semina sua mittens (Ps 125,5-6), cum exultatione manipulos ad aeternitatis horrea reportaret cum populi sui Principibus collocandus, corona justitiae coronatus. Qui nimirum non quae sua sunt, quaerens (Phil 2,21), sed potius quae sunt Christi, et eidem velut apis argumentosa deserviens, nec non quasi Stella matutina in medio nebulae (Sir 50,6-7), ac quasi Luna plena in diebus suis; et sicut Sol in Ecclesia Dei fulgens lampadem, et tubam in manus assumpsit, ut lucentium operum documentis humiles attraheret ad gratiam, et protervos a noxiis retraheret excessibus dura increpatione terrendo. Ac sic virtute charitatis afflatus, in castra Madianitarum Ecclesiae judicium declinantium per contemptum, eo juvante, qui dum virginali utero clauderetur, Mundum suo circuibat imperio universum, intrepidus irruit; et abstulit arma, in quibus confidebat fortis armatus atrium suum custodiens; et distribuit spolia, quae tenebat (Lc 11,12); ejusque captivitatem, captivam reduxit (Eph 4,8) in obsequium Jesu Christi.

5. Hoste itaque triplici in Terra positus superato, Regno Coelorum vim intulit, et illud rapuit violenter (Mt 11,12), et post hujus vitae quamplura gloriosa certamina, mundum triumphans feliciter migravit ad Dominum multos praeveniens scientia praeditos scienter nescius, et sapienter indoctus.

6. Sane licet ejus vita tam sancta, tam strenua, et praeclara sibi sufficeret ad obtinendum consortium Ecclesiae triumphantis; quia tamen Militans, quae solummodo videt in facie, non praesumit de his, qui de suo foro non sunt (1Cor 5,12), auctoritate propria judicare; ut illos pro vita tantum venerando assumat, praesertim quia nonnunquam Angelus Satanae in lucis Angelum se transformat (2Cor 11,14); Omnipotens, et misericors Deus, de cujus munere venit, quod praedictus famulus Christi digne sibi, et laudabiliter deservivit, tantam lucernam absconditam sub modio remanere non patiens, sed eam volens super Candelabrum collocari (Lc 11,33), his, qui sunt in Domo, luminis solatium praebituram, vitam ejus sibi fuisse acceptam, et ipsius memoriam esse a militanti Ecclesia venerandam, multis, et praeclaris miraculis declaravit.

7. Cum igitur gloriosae vitae ipsius insignia ex multa familiaritate, quam Nobiscum habuit in minori officio constitutis, plene cognita nobis essent; et de miraculorum coruscatione multiplici per testes idoneos Nobis facta fuerit plena fides; confidentes per Dei misericordiam nos, et Gregem nobis commissum ejus suffragiis adjuvari; et quem familiarem habuimus in Terris, habere Patronum in Coelis; habito Fratrum nostrorum consilio, et assensu, ipsum adscribi decrevimus Sanctorum Catalogo venerandum.

8. Statuentes, ut IV. Nonas Octobris, die videlicet, quo a carnis ergastulo absolutus ad aetherea Regna pervenit, ab universali Ecclesia natalitia ejus devote, ac solemniter celebrentur.

9. Quocirca Universitatem vestram rogamus, monemus, et exhortamur in Domino, per Apostolica vobis Scripta mandantes, quatenus die praedicto commemorationae ipsius divinis laudibus alacriter insistentes ejusdem patrocinia humiliter imploretis; ut ipsius intercedentibus meritis ad ejus mereamini consortium pervenire, illo praestante, qui est benedictus in saecula saeculorum. Amen.

Datum Perusiii XIV Kal. Augusti Pontificatus Nostri Anno Secundo.